Cover of Roczniki Filozoficzne
Already a subscriber? - Login here
Not yet a subscriber? - Subscribe here

Browse by:

Displaying: 81-100 of 2753 documents

Show/Hide alternate language

81. Roczniki Filozoficzne: Volume > 69 > Issue: 2
Jacek Jarocki Mind-Body Problem Revisited
view |  rights & permissions | cited by
82. Roczniki Filozoficzne: Volume > 69 > Issue: 2
Francisco Angel P. Socrates A Very Short Introduction to Scepticism
view |  rights & permissions | cited by
83. Roczniki Filozoficzne: Volume > 69 > Issue: 2
Izabela Pasternak Transformacje metafizyki w ontologię
view |  rights & permissions | cited by
84. Roczniki Filozoficzne: Volume > 69 > Issue: 1
Richard Swinburne Summary of Are We Bodies or Souls?
view |  rights & permissions | cited by
85. Roczniki Filozoficzne: Volume > 69 > Issue: 1
Paul Snowdon Swinburne on Physicalism and Personal Identity
abstract | view |  rights & permissions | cited by
In chapter 2 Swinburne rejects physicalism for two reason. The first is that it is committed to entailments that do not exist. It is suggested that this reason is questionable both because there is no persuasive reason to deny there are such entailments, and also no reason to think that physicalism has such entailments. The second reason is that the mental involves privileged access by the subject and physical features do not allow privileged access. It is proposed that the physical does in fact permit privileged access. In chapter 3 Swinburne defends the Simple View of personal identity. The reasoning is very complex and rich, but it is proposed that Swinburne has not really shown that a reductionist account cannot be correct.
86. Roczniki Filozoficzne: Volume > 69 > Issue: 1
John Cottingham Swinburne’s Hyper-Cartesian Dualism
abstract | view |  rights & permissions | cited by
This paper maintains that Swinburne’s argument that the body is not essential to who I am is vulnerable to a similar objection to that put forward by Arnauld against Descartes: how do I know that my self-identification furnishes a complete and adequate account of the essential “me,” sufficient to show I could really continue to exist even were the body to be destroyed? The paper goes on to criticize Swinburne’s “hyper-Cartesian” position, that we are simply “souls who control bodies,” and thus only contingently human. This denial of our essential humanity compares unfavorably with Descartes’s own more intuitively attractive view that the human being is a genuine entity in its own right.
87. Roczniki Filozoficzne: Volume > 69 > Issue: 1
Howard Robinson The Revival of Substance Dualism
abstract | view |  rights & permissions | cited by
I argue in this essay that Richard Swinburne’s revised version of Descartes’ argument in chapter 5 of his Are We Bodies or Souls? does not quite get him to the conclusion that he requires, but that a modified version of his treatment of personal identity will do the trick. I will also look critically at his argument against epiphenomenalism, where, once again, I share his conclusion but have reservations about the argument.
88. Roczniki Filozoficzne: Volume > 69 > Issue: 1
Stanisław Judycki Descartes, Kant, and Swinburne on Human Soul
abstract | view |  rights & permissions | cited by
This paper addresses two issues in Richard Swinburne’s book Are We Bodies or Souls? I interpret Swinburne’s modal argument as an example of a priori synthetic knowledge. Swinburne’s thesis that every person possesses “thisness” is compared with Kant’s distinction between the empirical character and the intelligible character
89. Roczniki Filozoficzne: Volume > 69 > Issue: 1
John Schwenkler No Work for a Theory of Personal Identity
abstract | view |  rights & permissions | cited by
A main element in Richard Swinburne’s (2019) argument for substance dualism concerns the conditions of a person’s continued existence over time. In this commentary I aim to question two things: first, whether the kind of imaginary cases that Swinburne relies on to make his case should be accorded the kind of weight he supposes; and second, whether philosophers should be concerned to give any substantial theory, of the sort that dualism and its competitors are apparently meant to provide, to explain the conditions of personal identity after all. My suggestion, instead, will be that the concept of a person’s continued existence is better taken as philosophically unanalyzable.
90. Roczniki Filozoficzne: Volume > 69 > Issue: 1
William Hasker Swinburne’s Are We Bodies or Souls?
abstract | view |  rights & permissions | cited by
Richard Swinburne’s Are We Bodies or Souls? presents a sustained case for a view concerning the nature of persons that can be classified as a form of either Cartesian dualism or emergent dualism. This paper comments on two important arguments developed in the book and concludes by considering the problem of the origin of souls
91. Roczniki Filozoficzne: Volume > 69 > Issue: 1
Charles Taliaferro Are We Embodied Souls?
abstract | view |  rights & permissions | cited by
It is argued that Swinburne should stress the functional unity of soul and body under most healthy conditions. Too often, critics of substance dualism charge dualists with promoting a problematic bifurcation between soul and body. Swinburne’s work is defended against objections from Thomas Nagel. It is argued that Swinburne’s appeal to the first-person point of view is sound.
92. Roczniki Filozoficzne: Volume > 69 > Issue: 1
Eric T. Olson The Dualist Project and the Remote-Control Objection
abstract | view |  rights & permissions | cited by
Substance dualism says that all thinking beings are immaterial. This sits awkwardly with the fact that thinking requires an intact brain. Many dualists say that bodily activity is causally necessary for thinking. But if a material thing can cause thinking, why can’t it think? No argument for dualism, however convincing, answers this question, leaving dualists with more to explain than their opponents.
93. Roczniki Filozoficzne: Volume > 69 > Issue: 1
Jeremy W. Skrzypek Not Just a Terminological Difference: Cartesian Substance Dualism vs Thomistic Hylomorphism
abstract | view |  rights & permissions | cited by
In Are We Bodies or Souls? Richard Swinburne presents an updated formulation and defense of his dualist theory of the human person. On this theory, human persons are compound substances, composed of both bodies and souls. The soul is the only essential component of the human person, however, and so each of us could, in principle, continue to exist without our bodies, composed of nothing more than our souls. As Swinburne himself points out, his theory of the human person shares many similarities with the hylomorphic theory of the human person espoused by Thomas Aquinas. Swinburne suggests at one point that the differences between the two theories are “almost entirely terminological,” pertaining chiefly to how each understands the term ‘substance’. In this essay, I aim to show that the differences between Swinburne’s Cartesian substance dualism and Thomistic hylomorphism are much more significant than that. I argue, moreover, that the distinctive claims of Thomistic hylomorphism allow it to successfully avoid some key concerns for Swinburne’s view.
94. Roczniki Filozoficzne: Volume > 69 > Issue: 1
Richard Swinburne Response to Essays on Are We Bodies or Souls?
abstract | view |  rights & permissions | cited by
This paper consists of my responses to the comments by nine commentators on my book Are we Bodies or Souls? It makes twelve separate points, each one relevant to the comments of one or more of the commentators, as follows: (1) I defend my understanding of “knowing the essence” of an object as knowing a set of logically necessary and sufficient conditions for an object to be that object; (2) I claim that there cannot be thoughts without a thinker; (3) I argue that my distinction of “mental” from “physical” events in terms of whether anyone has privileged access to whether or not they occur, is a clear one; (4) and (5) I defend my account of metaphysical modality and its role in defending my account of personal identity; (6) I defend my view that Descartes’s argument in favor of the view that humans are essentially souls fails, but that my amended version of that argument succeeds; (7) I claim that my theory acknowledges the closeness of the connection in an earthly life between a human soul and its body; (8) I argue that my Cartesian theory of the soul-body relation is preferable to Aquinas’s theory of that; (9) I argue that a material thing cannot have mental properties; (10) I argue that any set of logically necessary conditions for an object to be the object it is, which together form a logically sufficient condition for this, mutually entails any other such set; (11) I deny that a dualist needs to provide an explanation of how the soul has the capacities that it has; and finally (12) I defend my view that souls have thisness, and claim that that is not a difficulty for the view that God determines which persons will exist.
95. Roczniki Filozoficzne: Volume > 69 > Issue: 1
view |  rights & permissions | cited by
evolutionism – creationism: an open debate
96. Roczniki Filozoficzne: Volume > 68 > Issue: 4
Marek Słomka, Kazimierz Wolsza Evolutionism–Creationism: An Introduction to a Still Open Debate
view |  rights & permissions | cited by
97. Roczniki Filozoficzne: Volume > 68 > Issue: 4
John F. Haught John F. Haught
Czy nauka wyklucza istnienie osobowego Boga i czy wiara w Niego jest kompatybilna z ewolucją?
Does Science Rule Out a Personal God? Is Faith Compatible with Evolution?

abstract | view |  rights & permissions | cited by
Ten tekst przedstawia trzy różne sposoby, w jakie ludzie, którzy mieli kontakt z nauką, odpowiadają na następujące pytania: „Czy nauka jest zgodna z wiarą religijną?” oraz „Czy nauka nie wyklucza istnienia osobowego Boga?”. Pierwsza odpowiedź zakłada, że nauki przyrodnicze i wiara religijna wykluczają się wzajemnie. To jest sytuacja konfliktu. Jej przedstawiciele należą do dwóch głównych podgrup: (1) sceptyków, którzy wierzą, że nauki przyrodnicze uczyniły wszystkie twierdzenia religijne niewiarygodnymi, oraz (2) ludzi wiary, którzy odmawiają przyjęcia pewnych naukowych idei, takich jak kosmologia Wielkiego Wybuchu i ewolucja biologiczna. W obecnym tekście konflikt dotyczy tylko naukowych sceptyków, którzy twierdzą, że metody i odkrycia naukowe zdezaktualizowały wiarę religijną i teologię.Drugi typ odpowiedzi na wymienione pytania utrzymuje, że nauka i wiara dotyczą różnych poziomów lub wymiarów rzeczywistości. Zgodnie z tym podejściem, nauka i teologia stawiają zupełnie inne rodzaje pytań, dlatego nie można ich traktować jako konkurencyjnych obszarów. W stanowisku kontrastu podkreśla się, że nie może być prawdziwego konfliktu między twierdzeniami nauk przyrodniczych a twierdzeniami wiary i teologii. Wiara i nauka nie rywalizują o jakiś wspólny cel, więc nie mogą wchodzić ze sobą w konflikt.Trzecim stanowiskiem jest konwergencja. Można je również nazwać „współbrzmieniem”, „współpracą”, „kontaktem” lub „konwersacją”. To stanowisko zgadza się z tezą „kontrastu”, według którego wiara religijna i nauki przyrodnicze są różnymi sposobami rozumienia świata, ale argumentuje zarazem, że te dwa obszary nieuchronnie oddziałują na siebie. Konwergencja promuje tę interakcję. Celem zwolenników konwergencji jest osiągnięcie syntezy, w której zarówno nauka, jak i wiara zachowują swoją tożsamość, a jednocześnie pozostają w ścisłym związku ze sobą we wspólnym dążeniu do inteligibilności i prawdy. Konwergencja zakłada, że odkrycia naukowe mają znaczenie dla wiary, innymi słowy, odkrycia naukowe mogą znacząco wpłynąć na to, jak myślimy o Bogu i sensie naszego życia. Konwergencja zakłada, że nauka i wiara, o ile nie są ze sobą mylone, mogą razem prowadzić do bogatszego spojrzenia na rzeczywistość.
98. Roczniki Filozoficzne: Volume > 68 > Issue: 4
Dariusz Dąbek Dariusz Dąbek
Evolutionism–Creationism: In Search for a Platform of Dialogue
Ewolucjonizm– Kreacjonizm

abstract | view |  rights & permissions | cited by
This article seeks to indicate a platform for discussion between evolutionists and creationists, which will enable dialogue and increase the chance of developing a coherent worldview that combines elements of scientific knowledge and religious faith. In the context of various types of knowledge, three levels are indicated: (1) the subject of research, (2) knowledge of this subject, and (3) interpretation of this knowledge. Dialogue can be undertaken and conducted already at the second level, but only accompanied by both respect for mutual autonomy and a focus on inspiration rather than integration. The appropriate level of dialogue is the third level: the interpretation of knowledge and building an overarching view of the world and man. The aim of dialogue at this level is to integrate all elements of a worldview and to strive to explain and understand the whole reality.
99. Roczniki Filozoficzne: Volume > 68 > Issue: 4
Anna Lemańska Anna Lemańska
Konflikt ewolucjonizmu z kreacjonizmem jako spór światopoglądowy
Conflict of Evolutionism with Creationism as a World-View Dispute

abstract | view |  rights & permissions | cited by
Jednym ze współczesnych sporów światopoglądowych jest konflikt między materialistycznymi ewolucjonistami a zwolennikami projektu w przyrodzie. Co istotne, obie strony sporu twierdzą, że ich stanowiska mieszczą się w obszarze nauk przyrodniczych. Dyskusje toczą się już od ponad stu lat, lecz nie widać szans na ich zakończenie i uzyskanie jakiegoś konsensusu. Źródło takiego stanu rzeczy zdaje się leżeć w tym, że spór ten toczy się w rzeczywistości na płaszczyźnie filozoficznej.W artykule przytaczam argumenty za tym, że zarówno ewolucjonizm materialistyczny, jak i koncepcja inteligentnego projektu nie są teoriami naukowymi. Porównuję także pojęcia ewolucji i kreacji oraz pokazuję, że pojęcie kreacji nie jest pojęciem naukowym. Stwarzanie bowiem jest aktem Stwórcy, który nie jest bytem czasoprzestrzennym. Jego działania zatem nie mogą być badane metodami właściwymi dla nauk przyrodniczych.
100. Roczniki Filozoficzne: Volume > 68 > Issue: 4
Grzegorz Bugajak Grzegorz Bugajak
Czy procesy naturalne mogą realizować cele nadnaturalne?
Can Natural Processes Realize Supernatural Goals?

abstract | view |  rights & permissions | cited by
Celem artykułu jest poszukiwanie takiej interpretacji obecności i działania Boga w świecie, jaka pozwoliłaby zharmonizować istotne prawdy wiary z naukowym obrazem świata, którego ewolucja jest rządzona przypadkiem i pozbawiona kierunku. Poszukiwanie to jest realizowane w kilku krokach. Odwołując się do różnych koncepcji celowości wskazuje się najpierw, że jeśli można mówić o tym, że świat ma taką cechę, to nie w sensie zmierzania w określonym kierunku (nauki przyrodnicze takiego kierunku nie wykrywają, więc najrozsądniej jest przyjąć, że go nie ma), lecz w sensie celowości wewnętrznej: świat ze swej natury jest skierowany na Boga. Współcześnie o Bożej celowości w świecie mówi się często w kategoriach ogólnego lub szczególnego działania Boga (general lub special divine action). Artykuł, podejmując tę kwestię zmierza do wniosku, że odróżnienie aspektu naturalnego od nadnaturalnego w danym zdarzeniu jest przypuszczalnie niemożliwe.Na jeden z powodów tej niemożliwości wskazuje tzw. zasada domknięcia przyczynowego, dlatego jest ona analizowana w kolejnym punkcie artykułu. Wskazuje się tutaj między innymi na konieczność zrewidowania niektórych klasycznych koncepcji cudu. W odniesieniu zaś do takich przełomowych zdarzeń z dziejów świata, jak powstanie życia czy pojawienie się człowieka, proponuje się hipotezę niedookreśloności celu stworzenia: Bóg może realizować swoje cele w świecie rządzonym przez autentyczny przypadek, jeśli cele te są rozumiane odpowiednio subtelnie. Na przykład, jeśli celem Boga jest pojawienie się w świecie istoty zdolnej do nawiązania z nim świadomego kontaktu (zwanej w teologii Człowiekiem), to istota taka niekoniecznie musiała przyjąć postać przedstawiciela gatunku Homo sapiens.Na koniec wskazuje się na panenteizm jako na właściwą, prawdziwie chrześcijańską wizję świata, który jest „losem i przeznaczeniem” samego Boga (Karl Rahner). W tej perspektywie, detale ewolucyjnego rozwoju świata przestają być religijnie istotne, a sama religia uwalnia się ostatecznie — po części pod wpływem współczesnej nauki — „od błędu i przesądu” (Jan Paweł II).