Cover of Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy
Already a subscriber? - Login here
Not yet a subscriber? - Subscribe here

Browse by:

Displaying: 81-100 of 107 documents

articles in english
81. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 2 > Issue: 2
Andreas Vakirtzis Pleasure and Friendship in Aristotle’s Ethics
abstract | view |  rights & permissions | cited by
Why do we choose agent X and not Y to be our friend? I examine aspects of Aristotle’s theories of virtuous friendship and pleasure to answer this question. Specifically, I argue that pleasure is connected to the good, and has two fundamental functions for Aristotle: 1) it is a judgment of value, and 2) it accompanies good activity. Furthermore, I show that the pleasure from the good plays an instrumental role in the friendship among virtuous agents. In particular, it is a motivating coefficient in the choice of friends, among virtu-ous agents. Against a more traditional reading of Aristotle on friendship such as Nehamas (2010), I argue that although virtue is sufficient for friendship, it is not, for Aristotle, determinant of the choice of friends. The variety of virtue which agents display gives rise to different experiences of pleasure in other agents who are themselves varyingly good between them, and acts differentially on them as an attraction. This reveals a richness of both choice and variety in the Aristotelian theory of virtuous friendship, as opposed to the monotone account of friendship that has been attributed to his ethical theory.
82. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 2 > Issue: 2
Camilo Vega González Aristotle’s Definition of Phýsis in Physics B 1
abstract | view |  rights & permissions | cited by
Is in Physics B 1 where Aristotle establishes a precise definition of phýsis. In a first instance, Aristotle distinguishes phýsis from téchnē and his domain, in order to offer a satisfactory account of the physical beings. In this process, phýsis is defined as an immanent principle of movement and as matter and as form. We reconstruct Aristotle’s reasoning on that topic, emphasizing on the problems that such effort of definition implies.
83. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 2 > Issue: 2
Aleksander Veingold Mos Geometricus in the Modern Context
abstract | view |  rights & permissions | cited by
Among other things, a common algorithm for constructing of any “proving knowledge” was also set up by the ancient Greeks – it is axiomatic method. As a result of axiomatizing analysis, suitable ostensively defined concepts as primary elements of axiomatized philosophy were selected and was formulated the “axiom of existence”: “Reality is interaction of the nature, humanity and the world of models”. Within the context of this axiom philoso-phy is a permanent aspiration to create the most adequate model. All axioms of modeling are a part of the Aristotle’s “first wisdom” which is the «business of the philosopher», and exclusively of the philosopher. Models of incorporative objects might be interactive: therefore, non-interactive will be such a model of humanity, where it is considered as a part of the nature, i.e., using suitable the most adequate non-interactive model of nature. Considering humanity as a fluctuation of the nature brings to the foreground the problem of our survival. To ensure that fluctuations do not lead to unpredictable undesirable con-sequences for self-organized mankind, it’s necessary to introduce up-to-date philosophy into the Compulsory Education. Teaching in schools “elements of philosophy”, realized as “ordo geometrica”, will be a worthy continuation of the “business of the philosopher”, which was started by geniuses of Hellas.
84. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 2 > Issue: 2
Keping Wang Plato’s Psycho-paideia Mythos Again
abstract | view |  rights & permissions | cited by
As is generally perceived, one of the leading themes in Plato’s Republic is psycho-paideia, education and enculturation of human soul or psyche (ψυχή) from a moralistic standpoint. Interestingly, the overall structure of the dialogue as a whole is philosophically framed to address the problem with the soul through a chain of myths or allegories. It commences with the myth of the magic ring of Gyges (359d-360d) that is deployed to expose the vulnerable nature of the human soul in the choice between the just and unjust deeds; later on it intermediates with the allegorical tripartition of the soul through the three prominent images of a man, a lion and a many-headed monster (588c-590c), employed to illustrate the complex traits of the soul itself and its possible likes and consequences; and finally, it ends up with the great myth of Er (614b-621b), especially designed to illuminate the postmortem experience of the wandering soul that witnessed how the divinely authorized reward-and-punishment principle is applied to the other afterlife souls, categorized into two broad types known as the just and the unjust. This experience is associated with transmigration in the mystic overtone of the Orphic-Pythagorean tradition. The myth of Er at the end of Plato’s Republic is usually conceived as an eschatological one, set in a philosophical context. It, thus, reveals the relationship between philomythos and phylosophos, and the interaction between myth and philosophy in a creative manner. Engaging and thought-provocating as it is, it is deployed to stir much reflection on the possible aspects of the human soul in terms of justice and injustice. In addition, it well demonstrates how Plato applies it as one of many typical cases to his philosophical discourse and speculative formulation with dramatic effect, mystical import and aesthetic pleasure. Teleologically, the story itself could be treated as a psycho-paideia mythos in principle. It is intended to help cultivate and save the soul through such three ways as the heavenly, the underground, and the philosophical. All this is assumed to feature a kind of poetic wisdom characteristic of Plato’s poetic philosophy as is exemplified in his dialogues. This poetic wisdom lies in such realms as philosophical rewriting of myths, organic contextuality, divine law in a moralized cosmos, symbolic expression of the oneness between absolute necessity and destiny, imaginative participation via mythical experience, and even bricolage intellectue working at cross-levels.
85. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 2 > Issue: 2
Ziqiao Wang Pizza or Pu’er: A Comparative Essay on the Nature of Rhetoric in Plato’s Phaedrus and Gorgias
abstract | view |  rights & permissions | cited by
“For us moderns, rhetoric means artificiality, insincerity, decadence”. Henri-Irénée Marrou’s opinion resonates with the Platonic claim that rhetoric is cookery in Gorgias. However, in Phaedrus, Plato states that rhetoric is medicine. So, is rhetoric cookery or medicine? This paper asserts that the determinants of rhetoric to be cookery or medicine are its methods and purposes – rhetoric is cookery when used as a trick and rhetoric is medicine when used as an art. First, the definitions of art and trick in Gorgias and Phaedrus are cross-examined. Second, the purposes of art and trick in both Platonic texts are comparatively studied. Third, the different natures of rhetoric dominated in each dialogue are analyzed. For rhetoric, based on false knowledge, is aimed at pleasure, it is a trick, rhetoric is cookery. While for rhetoric based on the true knowledge and kairos is used for persuasion, it is an art, and rhetoric is a medicine.
86. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 2 > Issue: 2
Shaoyu Zhang On Contents Division of Ancient Greek Philosophy
abstract | view |  rights & permissions | cited by
The history of Western philosophy usually divides the ancient Greek philosophy into three parts, namely, natural science, ethics, and logic. The author deems that the ancient Greek philosophy should be divided into two categories: speculative philosophy and practical philosophy, for which writings of Plato and Aristotle provide sufficient grounds.
87. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 2 > Issue: 2
Christina Zoga The Aristotelian Active Intellect on the Basis of the Actuality-potentiality Dichotomy
abstract | view |  rights & permissions | cited by
The aim of this paper is to give an account of the nature, the essence and the qualities of the soul, according to Aristotle’s book De anima. Particularly, the active intellect was a concept Aristotle described that requires an understanding of the actuality-potentiality dichotomy. The philosopher is trying to explain how the human intellect passes from its original state, in which it does not think, to a subsequent state, in which it does. However, during his analysis he deals with some really important problematic points which have caused much confusion over the centuries. My aim is to show this actuality-potentiality dichotomy in accordance to Aristotle’s philosophical distinctions, but also to provide a structure of analysis through which the problematic ideas of Aristotle arise on their own.
articles in greek
88. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 2 > Issue: 2
Σοφία Βουδούρη Η φιλοσοφία ως τρόπος ζωής και ο Πλούταρχος περί του Αλεξάνδρου
abstract | view |  rights & permissions | cited by
Ένα ιδιαίτερο γνώρισμα της ελληνικής φιλοσοφίας είναι η σύναψη του τρόπου ζωής του φιλοσοφούντος προς τα προβλήματα και τα ζητήματα που αφορούν άμεσα την κοινωνική και πολιτική ζωή των πόλεων εντός των οποίων αυτός ζη. Έτσι στο ερώτημα «Ποιό είναι το έργο της φιλοσοφίας;» η ελληνική φιλοσοφική παράδοση, κυρίως από το Σωκράτη και εξής, δέχεται σε γενικές γραμμές ότι το έργο της φιλοσοφίας είναι στενά συνυφασμένο με τη ζωή εντός της πολιτικής κοινωνίας. Ακόμη στους πρώιμους πλατωνικούς διαλόγους υποστηρίζεται η άποψη ότι ο τρόπος του βίου του φιλοσόφου έχει μεγάλη σημασία για την πολιτική κοινωνία και ότι μεταξύ των λεγομένων και των πραττομένων υπό του φιλοσοφούντος πρέπει να υπάρχει συμφωνία. Μάλιστα ο Σωκράτης προβάλλεται ως ο κατ’εξοχήν φιλόσοφος που έχει βίον σύμφωνον τοῖς λόγοις πρὸς τὰ ἔργα (Λαχ.118c6-c7). Όπως παρατηρούν βαθυστόχαστοι γνώστες και ερευνητές της ελληνικής φιλοσοφίας, όπως είναι ο John M. Cooper και ο P. Hadot, το συγκεκριμένο γνώρισμα της ελληνικής φιλοσοφίας είναι πολύ σημαντικό και προσδίδει σ’ αυτήν σπουδαίο κύρος, μολονότι σήμερα δεν φαίνεται να έχει ευρεία απήχηση. Όμως κατά την αρχαιότητα είχε μεγάλη ισχύ και σε τέτοιο βαθμό μάλιστα ώστε ορισμένοι όχι απλώς να ισχυρίζονται ότι οι φιλόσοφοι πρέπει να ζουν βίο σύμφωνο προς τις θεμελιώδεις πίστεις και δοξασίες τους (Σωκράτης, Διογένης, Επίκουρος, Αντισθένης, κ.ά.) αλλά και ότι πρέπει να θεωρούνται ως φιλόσοφοι ακόμη και εκείνοι που δεν διατύπωσαν κάποια θεωρία (ή δεν έγραψαν κάποιο έργο), αλλά έζησαν και έπραξαν έργα τέτοια που καθιστούν αυτούς φιλοσόφους. Την άποψη αυτή υποστηρίζει ο εκ Χαιρωνείας φιλόσοφος Πλούταρχος, ο οποίος δέχεται ότι ο Αλέξανδρος Φιλίππου ο Μακεδών (δηλαδή o Μέγας Αλέξανδρος) είναι όντως φιλόσοφος.
89. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 2 > Issue: 2
Ιωάννης Σ. Χριστοδούλου Ύφος και φιλοσοφία στην αρχαία Ελλάδα, μια σύγχρονη προσέγγιση
abstract | view |  rights & permissions | cited by
Οι Επτά Σοφοί, σύμφωνα με τον Σωκράτη του πλατωνικού Πρωταγόρα, θεωρούνται ως οι «παλαιοί» της φιλοσοφίας και η φιλοσοφία τους είναι «βραχυλογία λακωνική». Τί σημαίνει ένας τέτοιος ορισμός; Είναι η φιλοσοφία των προγόνων της φιλοσοφίας παρωχημένη; Στο άρθρο μου τονίζω δύο σημεία: το πρώτο είναι η αφοριστική τάση, η οποία είναι εγγενής στη φιλοσοφική σκέψη, παρόλο που υπάρχουν διάφορες μορφές φιλοσοφικής γραφής. Για παράδειγμα, στους πλατωνικούς διαλόγους βρίσκουμε διατυπωμένες αρχές με τη μορφή αφορισμών. Το δεύτερο που επισημαίνω είναι πως η σύγχρονη φιλοσοφική έρευνα επιβεβαιώνει την αξία των φιλοσοφικών θέσεων που έχουν αφοριστικό στυλ. Αυτές οι θέσεις είναι κυρίως ο ιντερναλιστικός υποκειμενισμός και ο ενορατισμός. Επίσης οι σύγχρονοι φιλόσοφοι καταφάσκουν παραγωγικά την πολυμορφία της φιλοσοφικής μεθοδολογίας. Συμπεραίνω, λοιπόν, ότι αυτό που ο Πλάτων χαρακτηρίζει ως τρόπο του φιλοσοφείν των «παλαιών της φιλοσοφίας» παραμένει μια διαχρονική μέθοδος του φιλοσοφείν.
90. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 2 > Issue: 2
Αναστασία Δημητρακοπούλου Η δομή της ανθρώπινης ψυχής και η μορφή του πολιτεύματος κατά τον Πλάτωνα
abstract | view |  rights & permissions | cited by
Κατά τον Πλάτωνα η πορεία της πόλης εξαρτάται από την ηθική και την πνευματική στάθμη των πολιτών της. Όταν οι πολίτες είναι χείριστοι, αντιστοίχως και η πόλη, όπως και το πολίτευμα, θα νοσούν από την ίδια ασθένεια. Ως εκ τούτου, η άριστη πόλη κάποια στιγμή εξαιτίας των ηθών των πολιτών της θα εκπέσει σ’ έναν κατώτερο τύπο πολιτεύματος· η πορεία της αυτή θα συνεχισθεί, δηλαδή η έκπτωση στους κατώτερους τύπους. Ο Πλάτων αποδέχεται την κυκλική διαδοχή στα πολιτεύματα, πράγμα το οποίο δεν δέχεται ο Αριστοτέλης, ο οποίος επικρίνει τις θέσεις του δασκάλου του. Η διαφορά τους βρίσκεται στις διαφορετικές αρχές επί των οποίων θεμελιώνουν τις προτάσεις τους για το ζήτημα της μεταβολής των πολιτευμάτων. Ο Πλάτων δεν κάνει ιστορική ή κοινωνιολογική θεώρηση του θέματος, όπως ο Αριστοτέλης, αλλά θέτει το ζήτημα σε φιλοσοφικά θεμέλια. Η ερμηνεία που δίδει επηρεάζεται από τις απόψεις του περί ψυχής.
91. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 2 > Issue: 2
John Glucker Δυσκολίες καὶ ἀπορίες στὸν πλατωνικὸν Ἴωνα
abstract | view |  rights & permissions | cited by
Στὴν ἀνακοίνωσή μου θ᾿ἀσχοληθῶ μέ μερικὲς ἀσυνέπειες, ἀπορίες καὶ ἄλλες δυσκολίες που ἔχω ἀντιμετωπίσει διαβάζοντας τὸν πλα-τωνικὸ διάλογο Ἴων ὡς διάλογο, δηλ. ὡς μιὰ συζήτηση, φιλοσοφικὴ βεβαίως, ἀλλὰ ἀκόμα συζήτηση μεταξὺ δύο προσώπων. Αὐτὸ πού πα-ρατηρεῖ κανεὶς διαβάζοντας τὸν διάλογο προσεκτικὰ εἶναι ὅτι ὁ Σωκράτης πολὺ συχνὰ ἐκμεταλλεύεται τὴν φιλοσοφικὴ ἀφέλεια τοῦ συνομιλητῆ του, ἀλλάζοντας μέσα στὸ διάλογο τὴ σημασία κεντρικῶν λέξεων, ἀποδίδοντας στὸν Ἴωνα πράγματα καὶ ἰδέες πού ὁ Ἴων ποτὲ δὲν ἐξέφρασε, καί κατηγο-ρώντας αὐτὸν γιὰ κάτι πού δέν ἔκανε αὐτὸς, ἀλλὰ μᾶλλον τὸ ἔκανε ὁ ἴδιος ὁ Σωκράτης. Δὲν προσφέρω καμμία “μαγικὴ θεραπεία”·φτάνει νὰ δείξω, πολὺ συχνὰ γιὰ πρώτη φορὰ, τὴν ὕπαρξη τέτοιων δυσκολιῶν.
92. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 2 > Issue: 2
Νικόλαος Μαστοράκος Ο Φουκώ για την «επιμέλεια εαυτού» στην ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα
abstract | view |  rights & permissions | cited by
Ο Μισέλ Φουκώ, συζητώντας το θέμα της «επιμέλειας εαυτού» στον τρίτο τόμο της Ιστορίας της σεξουαλικότητας, στρέφεται σε μιαν ανάλυση της σχέσης μεταξύ της ηδονής και των ηθικών ζητημάτων, όπως εμφανίζεται μέσα στον χώρο του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού. Αυτή ορίζεται από τρία αλληλένδετα ζητήματα: από το συσχετισμό της απόλαυσης και της αισθητικής της ύπαρξης, από τη μετάβαση από την πολιτική τέχνη του βίου στην προσωπική τέχνη του εαυτού, και τέλος από τη συγκρότηση του υποκειμένου. Ο Φουκώ διαπιστώνει ότι κάθε ηθική πράξη προϋποθέτει μιαν ορισμένη «πρακτική του εαυτού μας», η άσκηση της οποίας απέβλεπε στο «γνώθι σαυτόν» και προσέφερε στο άτομο τη δυνατότητα της υπέρβασης του εαυτού του και του ελέγχου των παθών και των επιθυμιών του. Όμως αυτή ήταν κυρίως μια μορφή άσκησης της ελευθερίας κατά το δέον. Η ηθική, η οποία απέρρεε από αυτήν την πρακτική, επέτρεπε την συγκρότηση του υποκειμένου και είχε παραδειγματική αξία, η οποία διαχεόταν στα πεδία της κοινωνίας και της πολιτικής. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η επιμέλεια του εαυτού καθίστατο και μέριμνα για τους άλλους.
93. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 2 > Issue: 2
Κερασένια Παπαλεξίου Θεαίτητος: Τα κριτήρια της γνώσης
abstract | view |  rights & permissions | cited by
Ο Θεαίτητος του Πλάτωνος θεωρείται ένα από τα θεμελιώδη κείμενα γνωσιολογίας στην ιστορία της φιλοσοφίας. Πρόκειται για ένα λογικό, διαλεκτικό και κριτικό διάλογο με δραματικό ύφος. Ο Πλάτων στον Θεαίτητο αναζητεί τον ορισμό της γνώσης, διαμορφώνοντας παράλληλα και το πλαίσιο των κριτηρίων αναζήτησής της μέσα από τη διεξοδική συζήτηση τριών ορισμών της. Τα κριτήρια αυτά είναι: α. η ενότητα των αντικειμένων της γνώσης, β. ο ελέγξιμος χαρακτήρας της, γ. η καθαρότητα της έννοιας, δ. ο λογικός χαρακτήρας της γνώσης, και ε. ο εξελικτικός και δυναμικός χαρακτήρας της.
94. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 2 > Issue: 2
Χάρης Ταμπάκης Η αίσθηση του χρόνου κατά τον Αριστοτέλη
abstract | view |  rights & permissions | cited by
Ο Αριστοτέλης αναφέρεται περιστασιακά σε μια ιδιαίτερη ικανότητα με το όνομα «αίσθηση του χρόνου», την οποία εισηγείται μεν ως θεμελιώδη προϋπόθεση για τη μνήμη, πουθενά ωστόσο δε διευκρινίζει με σαφήνεια τη φύση της. Παλαιότερες ερμηνείες συνδέουν την «αίσθηση του χρόνου» με την «κοινή αίσθηση» ή με τη «φαντασία», επιλογές οι οποίες χρήζουν επανεξέτασης. Προτείνεται μια διαφορετική προσέγγιση του ζητή ματος, η οποία εκκινεί από τις ισομορφικές αντιστοιχίες που ισχύουν ανάμεσα στο μέγεθος, την κίνηση και τον χρόνο, προκειμένου να εγγράψει την «αίσθηση του χρόνου» κατά βάση στο παρόν, θεωρώντας την ως αίσθηση της θεμελιώδους χρονικής δομής του τώρα, με την οποία οριοθετούνται το παρωχημένο και το επιγενόμενο μέρος της κίνησης, χωρίζεται δηλαδή το παρελθόν από το μέλλον. Η λειτουργία αυτή ανατίθεται στο δομικό μέρος της ψυχής που αποτελεί το κέντρο της αισθητικότητας («α΄ αισθητικό») και θα πρέπει να διακριθεί από τη «γνώση του χρόνου», η οποία προϋποθέτει σύνθετες γνωστικές διαδικασίες.
95. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 2 > Issue: 2
Σπύρος Τουλιάτος Η λειτουργία της κατηγορίας και της ουσίας κατά τον Αριστοτέλη
abstract | view |  rights & permissions | cited by
Ο Αριστοτέλης θέτει το πρόβλημα της κατηγορίας ως μια λειτουργική σχέση προς το λόγο και επεξεργάζεται μία συλλογιστική, η οποία επικεντρώνεται στα εξής ερωτήματα: 1.Ποιά είναι η σχέση του όντος με τη νόηση και της λέξης με τα πράγματα;2.Πώς οι λέξεις διαμορφώνουν υπαρκτικές, οντολογικές και γνωσιολογικέςδιατάξεις ώστε να συγκροτούν κατηγορίες στην κατεύθυνση της εξήγησης καιτης ερμηνείας;3.Πώς λειτουργούν οι κατηγορίες με κέντρο την «oυσία», η οποία καθορίζειόλες τις άλλες; Στο έργο του Κατηγορίαι προσεγγίζει τα κατηγορήματα τηςέννοιας ουσία σε σχέση με το υποκείμενο και τη γνωστική λειτουργία τουυποκειμένου. Διερωτάται αν η ουσία λέγεται «για ένα υποκείμενο» ή είναι«μέσα στο υποκείμενο», όπως για παράδειγμα ένας συγκεκριμένος άνθρωποςή ένας συγκεκριμένος ίππος. Αναγνωρίζει και κατατάσσει τις ουσίες σε πρώτεςκαι δεύτερες και θεωρεί ότι οι πρώτες ουσίες προσεγγίζουν περισσότερο τηνατομικότητα ή τα ατομικά πράγματα που είναι μέσα σε ένα υποκείμενο, αλλάδεν λέγονται για αυτό. Ο Αριστοτέλης σ’ αυτό το έργο θεμελιώνει μια σχέσηυπαγωγής των δεύτερων ουσιών στις πρώτες και μια σχέση πραγμάτων καιόχι εννοιών. Στο έργο του Τά μετά τά Φυσικά (βιβλίο Ζ) η ουσία ως έννοιααντιμετωπίζεται πέρα από τον προσδιορισμό των κατηγορημάτων της, πιοπολύ εννοιολογικά και σημασιολογικά σε σχέση με τις άλλες κατηγορίες.Συζητείται αν «το εἶδος» προηγείται της ύλης και σε ποιό βαθμό είναι χωριστήη ουσία από την ποιότητα και την ποσότητα.
article in german
96. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 2 > Issue: 2
Markus Riedenauer Platon: Kein Staat
abstract | view |  rights & permissions | cited by
Eines der einflussreichsten Bücher der westlichen Philosophie ist die Politeia von Platon – meist mit „Der Staat“ übersetzt. Leicht ist erkennbar, dass das Werk viel mehr als politische Philosophie enthält – der Beitrag fasst insgesamt zwölf Argumente dafür zusammen, dass es überhaupt keine überzeugende politische Philosophie enthält. Die erkenntnistheoretischen, metaphysischen und anthropologischen Voraussetzungen und Argumente der Politeia erlauben keine adäquate Beschreibung und Reflexion der Natur eines Staates, noch seines Bezugs zu den Individuen, die ihn konstituieren, noch des Charakters politischer Institutionen oder der politischen Sphäre an sich.Selbst wenn angenommen wird, dass die erste Absicht des Werks gewesen sei, Gerechtigkeit und Moralität auf individualethischer Ebene zu begründen, verhindern die idealistischen und dualistischen Grundelemente ein Verständnis von Tugenden und Handlungsnormen.Erst recht ist es unmöglich, den Staat aufgrund der Prämissen der Politeia selbst zu konstruieren oder theoretisch zu rekonstruieren. Das Scheitern Platons als politischer Berater verdankt sich nicht oder nicht nur kontingenten historischen Faktoren, sondern vor allem den Defiziten seiner politischen Theorie.
articles in english
97. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 2 > Issue: 1
Fabiola Menezes de Araujo The Sentence of Parmenides’ Poem “[...] are the same being and thinking” (“τὸ γὰρ αὐτὸ νοεῖν ἐστί<ν> τε καὶ εἶναι”)
abstract | view |  rights & permissions | cited by
This paper intends to lead with one of the most famous sentences of the Parmenides’ poem Peri physeos: “[...] are the same thinking and being”. The proposal is to bring some considerations of Jacques Lacan and of Martin Heidegger that concern also this sentence, and then to achieve one interpretation that includes both considerations. Those considerations seem to be in contraction in the beginning, but, when we look forward, we see that they both criticize the modern way of thinking to talk about one distinguished experience that fundamentally the Greek poem introduces: the thinking – noein – as existing in the mood of the being; that is einai. We develop the notion that this experience can show the destiny to who seeks it.
98. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 2 > Issue: 1
Seweryn Blandzi A New Approach to the Parmenides’ Revelation: The Route of Truth - the Riddle Resolved
abstract | view |  rights & permissions | cited by
The author wishes to show that in Parmenides’ approach, the Aristotelian division of being and the truth still do not exist: being as presence or an object in general, individual or universal, material or mental, and the truth as the value of the judgment, because for the Eleatic word ‘to eon’ only means the truth. This word is the name of the truth as a transcendent nature (resp. essence) in general. In his poem Parmenides, for whom the truth is the only Being, praises and describes the existence of the truth (identified with what truly is or with pure being par excellence) in opposition to the multitude of opinions (appearances of the truth and being). Parmenides’ poem is the testimony and account of experience (of existence) of the truth as Being itself, and the experience of its normative force as transcendent nature. This Parmenidean ‘aletheism’ allows us to understand how Plato’s theory of eternal truths ever appeared (ideas, or forms as norms and paradigms of nature, cognition and action), as well as the importance of Parmenides himself for Neo-platonism.
99. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 2 > Issue: 1
Óscar Flantrmsky Infinity, Reality and Eleatic Thought in Anxagoras’ Philosophy
abstract | view |  rights & permissions | cited by
Anaxagoras philosophy has been traditionally analyzed from the concept “homeomeries”. This concept is only a part of a bigger topic which can be found in his doctrine almost in a tacit way. That is infinity. But, why did Anaxagoras include this concept in his doctrine? The explanation given in this paper is that Anaxagoras propounded infinity as a way to preserve the Eleatic legacy without denying reality. In fact, infinity helps to keep the most radical ideas of Parmenides (no generation, no destruction and no changes) and, at the same time, to explain reality from itself, it means, accepting that these events are in reality and are not an appearance. For this reason, Anaxagoras theory has infinity as an important concept and from this concept, his doctrine will be explained in this paper.
100. Proceedings of the XXIII World Congress of Philosophy: Volume > 2 > Issue: 1
Evaldo Antonio Kuiava Identity and Difference in Parmenides
abstract | view |  rights & permissions | cited by
The matter of difference appears at the moment in human thought, inaugurates debate and philosophical discussion in Western tradition, and becomes a significant and culminant point in the history of philosophy. From its origin the philosophical discourse lives on this perplexity, although it searches from its very origin to think identity as identity in the sinuosity of real differences, and in the power of its linguistic game, it assumes a position, which is essentially based on a logocentric illusion. It is about a position which expresses itself for being, against nothing, for synchrony against diachrony, and for sameness against alterity. Concerning this, it is not possible here not to inquire about this position towards multiplicity, in which reason tries to unite it in a whole. Would this not mean in the origin of philosophy itself a limitation and insecurity of what is rational? Would this attitude not reveal a symptom of weakness and an incipient decline, whose destiny is fulfilled along the Western tradition? Historically, and in spite of the most varied solutions and vicissitudes presented to this problem, it is possible to observe that the attempt to direct philosophical thought to totality continually prevails.